|
Als ik dit schrijf zit mijn vakantie in Zuid-Spanje er weer op. Lekker hoor, effe er tussenuit, maar ik ben altijd weer blij dat ik terug ben.
De Haan en de Kip
Want hoe vaak we met z`n allen dit land ook afzeiken, Nederland heeft ook zijn goeie kanten. Het verkeersgedrag bijvoorbeeld. In Spanje zijn er blijkbaar geen regels. En als die er al zijn, dan houdt geen mens zich eraan.
Al op de eerste dag werden we op een rotonde in de flank gereden door een Spaanse senorita (verre van blond, maar dom!). Ze had nooit geleerd dat je een rotonde beter niet recht over kan steken, omdat je dan wel eens een auto tegen kan komen die zich (keurig op de rechterrijstrook) welaan de regels houdt. Wij allang blij dat we niet op de motor zaten, want dan was het niet bij lakschade gebleven.
Veel motorrijders heb ik daar overigens niet gezien. Ik vrees nu te weten waarom. Het grootste gevaar voor ons welzijn bestond echter niet uit Spaanse senorita`s, maar uit Nederlandse families. Je kent ze wel, die typische doorsnee gezinnen : dodelijk vermoeide pa, een huppeltrutje ernaast, twee jengelde kinderen achterin en een sleurhut aan de trekhaak. Familie de Haan met hun Kip. Opa en oma met hun Eriba. Familie Kneus met hun Knaus.
Misschien zien die families er onschuldig uit, maar dat is slechts schijn. Wees bevreesd, o motorrijdend Nederland! Het zijn leden van Osama Bin Laden`s Sleurhuttenterreurgroep! Het zijn meesters in het verbergen van hun echte doel: zo veel mogelijk slachtoffers maken. Ze hebben een extra spiegel, die nooit wordt gebruikt. Ze rijden véél harder dan toegestaan. Ze gebruiken bij voorkeur een auto die niet berekend is op het gewicht van de caravan in kwestie. De remmen van zowel caravan als auto worden bewust in slechte conditie gehouden. En, zo mochten wij aanschouwen, ze halen elkaar nog in ook. Om hun toekomstige terreurdaden te oefenen, neem ik aan.
Het was Harry de Haan met zijn Kip tegen familie Kneus met hun Knaus. Tergend langzaam won de Knaus terrein. Kip liet het er niet bij zitten en gaf ook gas. Knaus trapte het gaspedaal nog verder in. Beide caravans begonnen vervaarlijk te slingeren. "Dat moet fout gaan" schoot er door mij heen en ik nam gas terug. Geen moment te vroeg: een paar seconden lang verduisterde een explosie van caravanonderdelen de zon. Ik denk dat de Haan en Kneus heel wat te bespreken hadden. Voor ons motorrijders is zo`n ongeluk alleen maar een meevallertje. Weer twee ongeleide projectielen minder om rekening mee te houden.
Hans van Rijsse
Motorfreaks biedt haar lezers de mogelijkheid inhoudelijk te reageren op geselecteerde redactionele stukken. Deze reacties vertegenwoordigen de standpunten en meningen van de lezers die ze plaatsten. Voor reageren op artikelen gelden huisregels. Deze regels zijn hier te vinden.
|
