Ik heb een zwak voor huisdieren, vooral voor honden. Met katten heb ik niet zo veel.
De kat
Op schoot is het wel wat, een kat. Ze hebben een hoge aaibaarheidsfactor en maken van die leuke ronkende geluiden die me doen denken aan een twinnetje. Voor de rest zijn ze stronteigenwijs en gaan hun eigen gang. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Ben je ze zat, dan schop je ze de deur uit en redden ze zichzelf. Dat doet, denk ik, 99% van de Nederlanders.
En daar zit `m nou de kneep. Je kunt katten van heel veel dingen beschuldigen, maar niet van bovenmatige intelligentie. Eenmaal op straat ontpoppen ze zich tot een type zelfmoordenaar waar de huidige generatie terroristen alleen maar van kan dromen. Van verkeersregels hebben ze geen kaas gegeten. Van `Blik op de weg` hebben ze nog nooit gehoord, ze steken gewoon over wanneer er toevallig zin in hebben. Niet voor niets is een ongeval in het verkeer doodsoorzaak nummer 1 bij deze beesten.
De gemiddelde automobilist zal niet in gevaar komen als er een kat voor de wielen springt. Voor een motorrijder echter is een kat een potentieel gevaar van de eerste orde. De natuurlijke paniekreactie kan er voor zorgen dat je je onderuit remt en het wegdek van heel dichtbij mag aanschouwen, met alle gevolgen van dien. Katten (en honden natuurlijk ook) staan bij mij dan ook in de top 10 van potentiële gevaren. Kat of hond op de weg? Niet remmen, gewoon doorrijden!? was de les van mijn oude instructeur. Jaja, makkelijker gezegd dan gedaan. Zoals ik al eerder zei: ik heb een zwak voor huisdieren en het laatste wat ik wil is zo`n dier in tweeën rijden. Je hoopt dan ook dat je nooit voor de beslissing `remmen of doorrijden` komt te staan.
Deze week echter raakte mijn geluk op. Ik had `m al in de gaten, die kat op de stoep. Zo te zien genoot het dier van het zonnetje en had geen directe plannen om een einde aan zijn leven te maken. Vlak voordat ik de kat zou passeren begon het dier als een gek van links naar rechts te springen. Zonder enige waarschuwing sprong het dier opeens de klinkerweg op en moest ik de o zo gevreesde beslissing nemen. In de fractie van een seconde die ik tot mijn beschikking had besefte ik dat ik op die gladde klinkerweg nooit op tijd tot stilstand zou kunnen komen en besloot de lessen van mijn instructeur ter harte te nemen. De doffe klap die volgde liet weinig aan de verbeelding over. Naar men zegt heeft een kat negen levens en deze had er blijkbaar nog een paar over. Kennelijk onaangedaan door de gebeurtenissen rende hij weer de stoep op en verdween uit het zicht. Een pak van mijn als een razende te keer gaande hart.
Beste katten van Nederland: de profieldiepte van mijn banden houd ik zelf wel bij, dat hoeven jullie niet voor me te doen. Mijn velgen schoonmaken met jullie vacht hoeft ook niet, daar heb ik S100 voor. Jullie nekken warmen aan mijn uitlaatpijpen is een slecht idee, geloof me nou maar. Jullie mogen dan negen levens hebben, maar ook die raken een keer op. Want ik heb geleerd door te rijden. En ik weet nu dat het waar is, hoe zeer het ook tegen mijn gevoelens indruist.
Hans van Rijsse
Motorfreaks biedt haar lezers de mogelijkheid inhoudelijk te reageren op geselecteerde redactionele stukken. Deze reacties vertegenwoordigen de standpunten en meningen van de lezers die ze plaatsten. Voor reageren op artikelen gelden huisregels. Deze regels zijn hier te vinden.
|
